Column  

 

Hoera voor de Rugstreep Pad
“Moeder Natuur vecht terug!” schoot door me heen toen ik op een donderdagavond bij Eenvandaag, direct na het 6-uur journaal, een reportage over de Rugstreep Pad zag. De Rugstreeppad, een mij volkomen onbekend beestje, heeft het klaargespeeld de aanleg van een tenniscomplex (what’s in a name!) minimaal zes maanden te vertragen. Mocht de winter nog een staartje krijgen, vertelde een donker kijkende investeerder, dan zou het zelfs een maand langer kunnen worden.

Natuurlijk gedrag!
Hoe kreeg zo’n Rugstreep Pad dat voor elkaar? Wel, ‘door zich natuurlijk te gedragen!’ Jawel, zou Meneer de Uil nu zeggen, door zich natuurlijk te gedragen. Echt waar? Echt waar! Omdat een aantal mensen meent zich te buiten moeten gaan aan rechtse hobby’s is er een stuk land ontdaan van alle begroeiing en overige obstakels. Het resultaat was een zanderige vlakte met hier en daar een heuveltje van wortels, takken en ander organisch materiaal. De wind heeft de gaatjes tussen takken en wortels met zand opgevuld en voilà: de ideale overwinterplek voor de Rugstreep Pad. Tenslotte heeft Moeder Natuur besloten om de winter eens lekker vroeg los te laten gaan en de hak was gezet. Briljant! Superbe! Magnifiek! Moeder Natuur geeft aan: tot hier en niet verder. Zij heeft een streep gezet, en neem maar van mij aan, dit is nog maar een lichte tik over de vingers. Zolang de Rugstreep Pad lekker ligt te maffen en wacht op een hogere temperatuur buiten zijn natuurlijk gevormde bedje, mag er op het terrein niets gebeuren.

En het ‘tenniscomplex’?
En wat zijn ze pissig, die investeerders en andere betrokkenen! Nu zal het eerste balletje pas in het najaar geslagen kunnen worden. En dan gaat het waarschijnlijk al weer waaien en regenen waardoor je minstens 4 maanden geen gebruik kunt maken van de gloednieuwe tennisbanen. Zie je het voor je? Na de opening en bijbehorende bbq met consumptiebonnen, treedt het door Moeder Natuur geregisseerde verval al in: langzaam beginnen zich plekken mos te vormen op het centre court, niet eerder opgemerkt onkruid neemt bezit van de fietsenstalling en terwijl het zand zich ophoopt in de gaten tussen het organisch afval, mooi weggewerkt achter de kantine, begint de Doodskop Pad zijn zoektocht naar een slaapplek voor de winter. Dit uiterst zeldzame, maar vooral ook zeer giftige beestje, schijnt een blijvertje te zijn zodra er een habitat is gevormd waarin het zich thuis voelt.

Jammer maar helaas voor de tennisvereniging. Dat wordt weer ‘inhangen’ en noodgedwongen converseren met linkse elementen in de plaatselijke sporthal.

Pluimpje